Kurt ailesi arabayla alışverişe gidiyordu.
Minik Kurt arka koltukta çocuk koltuğundaydı.
“Ben kemeri açabilir miyim? Geldik zaten.”
Baba Kurt, “Araba tamamen durmadan hayır,” dedi.
“Bir dakika kaldı.”
“Bir dakika da olsa araç hareket ediyor.”
Minik Kurt kemerini kapalı tuttu. Tam otoparka girerken başka bir araba hızla önlerinden geçti. Baba Kurt frene bastı.
Minik Kurt kemerinin onu tuttuğunu hissetti.
“İyi ki açmamışım.”
“İşte kemer bunun için var.”
Otoparkta Baba Kurt başka bir kural söyledi: “Arabadan tek başına inmiyorsun. Park halindeki arabaların arasından sürücüler seni göremeyebilir. Bir araç geri geri gelirken çok tehlikeli olabilir.”
Birlikte indiler. Minik Kurt Baba Kurt’un elini tuttu.
Dönüşte Minik Kurt oyuncak ararken koltuğun altına eğildi.
Anne Kurt, “Araba hareket ederken koltuğundan çıkma,” dedi.
Minik Kurt yeniden oturdu.
Baba Kurt önemli bir şey daha anlattı: “Bir arabada tek başına kalmıyorsun. Özellikle sıcak havada arabanın içi çok hızlı ısınabilir.”
“Cam açık olsa?”
“Yine güvenli değil.”
“Bir dakika?”
“Hayır.”
Minik Kurt şaşırdı. “Arabalar bayağı çok kural istiyor.”
“Çünkü hızlı ve ağır makineler.”
Eve vardıklarında Minik Kurt kemerini araba tamamen durduktan sonra açtı.
“Bir dakika bazen yeterince uzunmuş,” dedi.