Bir gün okul sınıfı büyük bir hayvanat bahçesine geziye gitti.
Münevver Hanım herkesi topladı. “Bugün en önemli kuralımız nedir?”
Pıtırcık, “Dondurma yemek?” dedi.
“Hayır.”
Badem, “İki dondurma?”
“Yine hayır.”
“Grubun yanında kalmak,” dedi öğretmen.
Herkes bileğine öğretmenin telefon numarasının yazılı olduğu küçük kart taktı.
Gezi sırasında Minik Kurt zürafalara bakıyordu. Bir tanesi boynunu öyle tuhaf uzattı ki biraz daha yakına gitti. Sonra kalabalık araya girdi.
Bir anda sınıf görünmez oldu.
Minik Kurt’un içi ürperdi ama bu kez ne yapacağını biliyordu. Koşmadı. Olduğu yerde kaldı. Çalışanların taktığı aynı renk yeleği aradı.
Bir görevli gördü.
“Ben grubumu kaybettim.”
Görevli, “Öğretmenin adı ne?” diye sordu.
“Münevver Hanım.”
“Bileğinde bilgi var mı?”
Minik Kurt kartı gösterdi.
Biraz sonra öğretmen geldi.
“Minik Kurt!”
“Buradayım.”
Münevver Hanım rahatladı. “Çok doğru davranmışsın.”
“Biraz korktum ama koşmadım.”
“En önemlisi bu. Sen bir yöne koşarsan biz başka yerde seni arıyor olabiliriz.”
Sonra sınıfla tekrar konuştular: kaybolunca durmak, daha uzağa gitmemek, görevli, polis, kasiyer ya da çocuklu bir aile gibi güvenli bir yetişkinden yardım istemek.
Badem elini kaldırdı. “Sonra dondurma?”
Münevver Hanım gülümsedi. “Sonra belki dondurma.”