Anne Kurt temizlik yapıyordu. Dolabın içinde mavi, yeşil ve pembe şişeler vardı.
Minik Kurt bir tanesini gördü. “Bu meyve suyu gibi.”
Anne Kurt şişeyi yukarı kaldırdı. “Görünüşü öyle olabilir ama bu temizlik ürünü.”
“Koklayabilir miyim?”
“Hayır.”
“Tadına?”
“Kesinlikle hayır. Temizlik ürünleri, ilaçlar ve ne olduğunu bilmediğin sıvılar seni zehirleyebilir, ağzını ya da boğazını yakabilir ve hastaneye gitmen gerekebilir.”
Minik Kurt yüzünü buruşturdu. “Peki ilaçlar?”
“İlaçlar doğru kişiye doğru miktarda verilirse yardımcı olur. Yanlış ilaç ya da fazla miktar tehlikeli olabilir.”
Baba Kurt ilaç dolabını gösterdi. “Bunları yalnızca yetişkin verir.”
“Vitamin?”
“Onu da.”
“Şurup?”
“Onu da.”
“Şeker gibi görünen hap?”
“Özellikle onu da.”
Pofuduk masadaki küçük şişeye uzandı.
Minik Kurt hemen, “Dur. Önce anneye sor,” dedi.
Anne Kurt gülümsedi.
Minik Kurt bir kural uydurdu: “Bir şey yiyecek ya da içecek gibi görünse bile ne olduğunu bilmiyorsam ağzıma koymuyorum.”
Baba Kurt ekledi: “Ve yanlışlıkla bir şey içersen ya da ağzına alırsan saklamıyorsun. Hemen bize söylüyorsun. Böyle bir durumda hızlı yardım çok önemlidir.”
Minik Kurt başını salladı. “Önce güvenlik.”