Yaz günü Kurt ailesi havuza gitmişti.
Minik Kurt yüzmeyi seviyordu. “Ben tek başıma girebilirim.”
Baba Kurt başını salladı. “Hayır. Su konusunda tek başına kuralımız yok.”
“Ama yüzebiliyorum.”
“Yüzebiliyor olmak her zaman güvende olduğun anlamına gelmez. Kayabilirsin, yorulabilirsin, derin yere gidebilirsin. Ve boğulmak filmlerdeki gibi her zaman bağırarak olmaz. Bazen çok sessiz olur.”
Minik Kurt ciddileşti. “Yani biri suyun içinde sessizce zorlanabilir.”
“Evet. Bu yüzden bir yetişkin seni sürekli görür.”
Pofuduk havuz kenarında koşturuyordu.
Anne Kurt seslendi: “Yürü!”
“Niye?”
“Islak zemin kaygandır. Düşüp başını vurabilirsin.”
Minik Kurt kardeşine baktı. “Koşma. Su zaten kaçmıyor.”
Bir süre sonra top derin tarafa gitti. Minik Kurt uzanmak istedi.
Baba Kurt, “Dur. Ben alırım,” dedi.
“Ben yetişirim.”
“Yetişmeye çalışırken düşebilirsin.”
Denize gittiklerinde de aynı kurallar geçerliydi. Baba Kurt akıntı, dalga ve aniden derinleşen yerler olabileceğini anlattı.
O gün Minik Kurt çok yüzdü ve çok eğlendi ama her zaman yetişkinlerin görebildiği yerde kaldı.
Akşam havlusuna sarılırken, “Su çok güzel ama biraz saygı istiyor,” dedi.
Baba Kurt gülümsedi. “Mükemmel bir ifade.”