Kurt ailesi büyük bir açık hava festivaline gitmişti. Müzik, balonlar ve yiyecek tezgahları vardı.
Anne Kurt, “Yanımızdan uzaklaşmıyorsun,” dedi.
“Tamam.”
Baba Kurt, “Bir yere gitmek istersen söylüyorsun.”
“Tamam.”
Beş dakika sonra Minik Kurt uzakta kocaman ejderha şeklinde bir balon gördü.
“Vay!”
Hiç düşünmeden peşinden gitti. Bir tezgah, ikinci tezgah… Sonra dönüp baktı.
Anne Kurt yoktu. Baba Kurt yoktu. Pofuduk yoktu.
Kalbi hızlandı.
“Anne?”
Kalabalıktaki herkesin bacakları birbirine benziyordu.
Minik Kurt koşmaya başlamak istedi ama durdu. Evde konuştukları kuralı hatırladı: kaybolursan daha fazla uzaklaşma.
Bir güvenlik görevlisi gördü. Üzerinde festival kartı ve yeleği vardı.
“Ben annemi ve babamı kaybettim.”
Görevli çömeldi. “Tamam. Burada kalacağız ve aileni bulacağız.”
Birkaç dakika sonra Anne Kurt koşup ona sarıldı.
“Çok korktuk.”
“Ben de.”
Baba Kurt, “Neden uzaklaştın?” diye sordu.
“Ejderha balon.”
Baba Kurt balona baktı. “Gerçekten etkileyiciymiş.”
Anne Kurt gözlerini devirdi. “Konumuz balon değil.”
Sonra girişteki büyük kırmızı bayrağı buluşma noktası seçtiler.
“Bizi bulamazsan güvenlik görevlisi, polis, çalışan ya da çocuklarıyla duran bir aile gibi güvenli bir yetişkinden yardım istersin,” dedi Anne Kurt.
Minik Kurt o gün ejderha balonu yine gördü ama bu kez Anne Kurt’un elini tutuyordu.
“Böyle de görebiliyorum.”
“Üstelik seni kaybetmiyoruz.”
“Bu da iyi.”