Minik Kurt masanın üzerinde parlak bir makas gördü.
“Bununla karton kesebilirim,” diye düşündü.
Makas yetişkinler içindi ama bir kez denemek istedi. Tam eline aldığında Baba Kurt geldi.
“Onu masaya bırak.”
Minik Kurt bıraktı. “Neden? Ben kesebilirim.”
“Belki kağıdı kesebilirsin. Ama parmağını da kesebilirsin.”
Baba Kurt bir havuç getirdi ve güvenli mesafede mutfak bıçağıyla ortadan kesti.
“Bak. Keskin aletlerin işi kesmektir. Sebzeyle parmağı birbirinden ayırt etmezler.”
“Parmağım kesilirse?”
“Canın çok acıyabilir, kanayabilir ve doktora gitmen gerekebilir.”
Baba Kurt mutfak bıçağını, keskin makası, jiletli kutu açacağını ve sivri tornavidayı gösterdi.
“Bunlar oyuncak değil.”
“Peki çocuk makası?”
“Onu birlikte kullanabiliriz.”
Yuvarlak uçlu çocuk makasıyla renkli kağıtlardan yapraklar kestiler. Pofuduk da yapıştırdı.
Bir süre sonra Pofuduk yetişkin makasına uzandı.
Minik Kurt hemen, “Dur. O parmağını kesebilir,” dedi.
Baba Kurt gülümsedi. “Demek mesaj yerine ulaştı.”
Minik Kurt düşündü. “Yani mesele ‘ben yapabilir miyim’ değil, ‘güvenli mi’.”
“Harikulade.”
Minik Kurt o gün parlayan her şeyin oyuncak olmadığını öğrendi.