Bir akşam Anne Kurt, Minik Kurt ve Pofuduk’la pijamalarını hazırlıyordu.
Minik Kurt birden sordu: “Anne, herkes bana sarılabilir mi?”
“Hayır,” dedi Anne Kurt. “Sen istemiyorsan kimse sana sarılmak zorunda değil.”
“Dede bile?”
“Sen istemezsen dede bile bekler.”
“Peki öpmek?”
“Aynı şey.”
Anne Kurt yanına oturdu.
“Bir de çok önemli bir beden kuralımız var. Mayo ya da iç çamaşırının altında kalan bölgeler özel bölgelerdir.”
Minik Kurt dikkatle dinledi.
“Bu bölgelere oyun olsun diye kimse dokunamaz. Sana ‘kimseye söyleme’ diyemez. Böyle bir şey olursa yüksek sesle ‘Hayır, istemiyorum!’ dersin, uzaklaşırsın ve hemen bana ya da babana söylersin.”
“Ya tanıdığım biri olursa?”
“Yine söylersin.”
“Ya bana ‘bu sır’ derse?”
“Özel bölgelerle ilgili sır saklanmaz.”
Minik Kurt kaşlarını çattı. “Peki doktor?”
“Bazen temizlik, sağlık ya da doktor muayenesi için bir yetişkin yardım edebilir. Ama bunun neden yapıldığı sana açıklanır ve genellikle ben ya da baban yanında oluruz. Seni rahatsız eden bir şey olursa yine söyleyebilirsin.”
Pofuduk elini kaldırdı. “Ben istemezsem gıdıklamak da yok mu?”
Anne Kurt güldü. “Evet. ‘Dur’ dediğinde durmak gerekir.”
Minik Kurt kardeşine baktı. Daha önce Pofuduk “dur” dedikten sonra birkaç saniye daha gıdıkladığını hatırladı.
“Ben de dikkat edeceğim.”
Anne Kurt başını salladı. “Beden sınırları herkes için geçerli.”
Sonra pratik yaptılar. Birisi Minik Kurt’a ‘kimseye söyleme’ derse, Minik Kurt ‘Hayır’ diyecek, uzaklaşacak ve hemen anlatacaktı. Bir yetişkin ona kızacağını söylese bile yine anlatacaktı.
Anne Kurt son olarak şunu söyledi: “Seni korkutan, rahatsız eden ya da kafanı karıştıran bir şeyi her zaman anlatabilirsin.”
Minik Kurt o gece önemli bir şey biliyordu: bedeni kendisine aitti ve yardım istemek güçlü bir davranıştı.