Minik Kurt ve Anne Kurt pazardan dönüyordu. Anne Kurt meyvelere bakarken Minik Kurt hemen yanında duruyordu.
O sırada tanımadığı bir tilki yaklaştı.
“Merhaba küçük kurt. Annen seni çağırıyor. Benimle gel.”
Minik Kurt Anne Kurt’a baktı. Annesi birkaç adım ilerideydi ve onu hiç çağırmamıştı.
Minik Kurt geri çekildi.
“Hayır. Anneme kendim soracağım.”
Tilki bir adım yaklaştı. “Gel hadi, çok kısa sürecek.”
Minik Kurt sesini yükseltti.
“Hayır! Gitmiyorum!”
Anne Kurt hemen döndü ve yanına geldi. Tilki hızla uzaklaştı.
Anne Kurt Minik Kurt’un omzuna elini koydu.
“Çok doğru yaptın.”
“Biraz korktum.”
“Korkabilirsin. Ama yapabiliyorsan yüksek sesle ‘Hayır! Gitmiyorum!’ dersin ve bize ya da güvenli bir yetişkine doğru gidersin.”
Minik Kurt sordu: “Peki tanıdığım biri olursa?”
Anne Kurt’un yüzü ciddileşti.
“Bu daha da önemli. Seni tanıyan biri bile ‘annenin haberi var’ diyerek seni bir yere götürmek isterse, sen önce bana ya da babana sorarsın. Biz söylemediysek gitmezsin.”
“Komşu olsa?”
“Önce sor.”
“Arkadaşımın annesi olsa?”
“Önce sor.”
“Dondurma verse?”
“Yine önce sor.”
Minik Kurt düşündü.
“Yani mesele sadece yabancı olması değil.”
“Aynen öyle. Mesele, bizim bilmediğimiz bir yere kimseyle gitmemen.”
Anne Kurt bir oyun yaptı. “Diyelim biri ‘gel sana yavru köpek göstereyim’ dedi. Ne yaparsın?”
Minik Kurt bir adım geri çekildi. “Hayır. Önce anneme soracağım.”
“Israr ederse?”
“Hayır! Gitmiyorum!”
“Kolundan tutmaya çalışırsa?”
Minik Kurt yüksek sesle, “BIRAK BENİ! YARDIM EDİN!” dedi ve Anne Kurt’a doğru koştu.
Anne Kurt gülümsedi. “Harikulade.”
Minik Kurt şaşırdı. “Bağırmak ayıp değil mi?”
“Güvende kalman, kibar görünmenden daha önemlidir.”
O günden sonra Minik Kurt yeni bir kural öğrendi: anne-babasının haberi yoksa, tanıdık ya da yabancı fark etmez, kimseyle hiçbir yere gitmiyordu.