Minik Kurt parkta yürürken çok güzel, büyük bir köpek gördü. Tüyleri bembeyazdı.
“Seveceğim!”
Koşarak yaklaşmaya başladı.
Baba Kurt hemen, “Yavaş,” dedi.
Minik Kurt durdu. “Ama çok tatlı.”
“Tatlı görünmesi, seni tanıdığı anlamına gelmez.”
Köpeğin sahibi yanlarındaydı.
Baba Kurt, “Önce sahibine soruyoruz,” dedi.
Minik Kurt, “Köpeğinizi sevebilir miyim?” diye sordu.
Sahibi, “Evet ama yavaşça yaklaş. Önce seni koklasın,” dedi.
Minik Kurt sakin durdu. Köpek onu kokladı. Sonra sırtını yavaşça okşadı.
“Çok yumuşak.”
Baba Kurt, “Peki sokakta tek başına bir köpek görürsen?” diye sordu.
“Koşup sarılmam.”
“Peki sana doğru havlayarak gelirse?”
“Koşarım?”
“Genellikle hayır. Koşmak bazı köpeklerin peşinden gelmesine neden olabilir. Sakin kal, bağırıp hareketleri büyütme, bir yetişkine doğru yavaşça uzaklaş.”
Biraz ileride başka bir köpek çitin arkasından havladı. Pofuduk irkildi.
Minik Kurt kardeşinin elini tuttu. “Geçelim.”
Baba Kurt, “Hayvanları sevmek güzel. Ama onların da sınırları var,” dedi.
Minik Kurt düşündü. “Ben istemezsem kimse bana dokunamaz. Köpek istemezse ben de ona dokunmamalıyım.”
Baba Kurt gülümsedi. “Harikulade bağlantı.”
Minik Kurt o gün her sevimli hayvanın oyuncak olmadığını öğrendi.